شرکتکنندگان گامهای کوچک اما ارزشمندی برمیدارند
از ماه مارس تا آگوست، به ۸۰ نفر از افراد مبتلا به کووید-۱۹، تب کیو یا علائم پس از واکسیناسیون کووید-۱۹ فرصت داده شد تا در برنامه مشارکتی «Stap Vooruit» شرکت کنند. این برنامه توسط C- و Q-support برای راهنمایی افراد دارای ناتوانی کاری ۳۵ تا ۱۰۰ درصد برای مشارکت بیشتر در جامعه در حد تواناییهایشان تأسیس شده است. اکنون همه شرکتکنندگان برنامههای خود را تکمیل کردهاند و پروژه به مرحله نهایی خود رسیده است.
سوزان ون در استاک، سرپرست پروژه Stap Vooruit، توضیح میدهد: «ما برای ۸۰ شرکتکننده جا داشتیم. در طول برنامه، چند نفر انصراف دادند. دلیلش این بود که با بررسی دقیقتر، برنامه با ظرفیت یا انتظارات آنها همخوانی نداشت، یا اینکه اتفاقی در زندگیشان افتاد که آنها را مجبور به توقف زودهنگام کرد.»
مسیرهای گام به جلو
در نهایت، ۶۶ شرکتکننده این برنامه را به پایان رساندند. آنها به مدت شش ماه، با یک مدیر پروندهی اختصاصی، گفتگوهای فشردهای را با تمرکز بر تواناییها و نیازهای خود انجام دادند. هدف، بررسی این موضوع بود که آیا افراد میتوانند مشارکت کاملتری در جامعه داشته باشند یا خیر. در صورت لزوم، مدیران پرونده با بستگان و/یا ارائهدهندگان مراقبت و پشتیبانی نیز صحبت کردند یا شرکتکنندگان را به آنها ارجاع دادند. اولین قدم، تدوین یک طرح مشارکت شخصی بود که در آن مدیران پرونده و شرکتکنندگان اهداف و اقدامات را ثبت کردند. این طرح به عنوان راهنمای گفتگوها عمل میکرد.
نتایج و یافتهها
«برای ترسیم نتایج پروژه، دو پرسشنامه تکمیل کردیم: یکی در شروع و دیگری در پایان پروژه. علاوه بر این، هر دو ماه یکبار یافتههای مدیران پرونده را مورد بحث قرار میدادیم. هفته گذشته، یافتههای پرسشنامهها و مدیران پرونده را در میزگردهایی با متخصصان این حوزه و نمایندگان سازمانهای مرتبط با بیماران مورد بحث قرار دادیم. هدف، آزمایش و غنیسازی یافتهها و نگاه مشترک به پیشرفتها در مسیرهای مشارکت و بازگشت به جامعه بود.»
یافتهها نشان میدهد که این برنامه برای بسیاری از افراد ارزشمند بوده است. تفاوتهای بین شرکتکنندگان قابل توجه است. برخی توانستهاند گامی به سوی کار داوطلبانه (متفاوت) بردارند، اما اکثر آنها در درجه اول در توسعه شخصی خود گامهایی برداشتهاند؛ در مورد تعادل بین خواستهها و ظرفیت، مدیریت انرژی و پذیرش و کنار آمدن بهتر با محدودیتها و قابلیتهایشان. برنامههای روزانه معنادار و حس هدفمندی اغلب موضوعات گفتگو بودند. داستان فریتس نمونه خوبی از این مورد است:
همکاری با مدیر پروندهام دقیقاً به این دلیل ارزشمند بود که حمایتکننده بود. نه با ارائه راهحل، بلکه با همفکری، پرسیدن سوال و نگاه مشترک به تجربیاتی که به دست آورده بودم. این به من تأیید داد تا با اطمینان بیشتری به انتخابهای خودم ادامه دهم. نوسانات همچنان ادامه داشت. روزهای خوب و روزهای نه چندان خوب به طور متناوب میآمدند. اما به طور فزایندهای به وضوح کشف کردم که محدودیتهای من کجاست و چه پهنای باندی وجود دارد که در آن حرکت، ملاقات با دیگران و مشارکت همچنان امکانپذیر است.
مدیران پرونده
مدیران پروندههای شرکتکننده نیز در مورد Stap Vooruit نظر مثبتی دارند. آنها مجبور بودند به نقش جدیدشان عادت کنند، نقشی که فشردهتر از وظایف معمولشان به عنوان مشاوران مراقبتهای پس از درمان در Q-and-C-support بود. اما آنها واقعاً توانستهاند به افراد کمک کنند تا گامی کوچک یا بزرگ بردارند.
نوئل ون دام، یکی از مدیران پرونده، میگوید: «این برنامه به شرکتکنندگان کمک کرده است تا نگاه واقعبینانهتری به امکانات خود داشته باشند. آنها به ظرفیتهای خود بینش پیدا کردهاند و شروع به تشخیص و بررسی محدودیتهای خود کردهاند. این امر اعتماد به نفس بیشتری به همراه داشته و گامهای کوچکی را برای مشارکت ممکن ساخته است. مهمترین دستاورد نه در بازگشت به کار، بلکه در آگاهی، پذیرش و یافتن دیدگاههای جدید نهفته است.»
همکار او، کارین ون ریسدیک، همچنین متوجه اتفاق دیگری شد: «بسیاری از شرکتکنندگان دائماً برای بازگشت به عملکرد قبلی خود تلاش میکنند. با این کار، آنها خود را فراتر از محدودیتهایشان تحت فشار قرار میدهند و به خود سخت میگیرند. در گفتگوها، ما نه چندان به محدودیتها، بلکه به خود فرد نگاه میکردیم. من با وجود بیماریام کیستم؟ شرکتکنندگان کمکم متوجه شدند که دانش، تجربه، استعدادها و شخصیتشان به دلیل بیماریشان از بین نرفته است.»
گزارش و مشاوره
اکنون تمام تجربیات، بینشها و تأملات در حال گردآوری در قالب یک گزارش نهایی برای وزارت امور اجتماعی و اشتغال است. سوزان، سرپرست پروژه، در پایان میگوید: «به محض آماده شدن گزارش، دوباره با شما تماس خواهیم گرفت. ما معتقدیم که مهم است افراد بیشتری بدانند کدام رویکرد برای افراد مبتلا به بیماریهای پس از عفونت به خوبی عمل میکند.»